X
تبلیغات
"شب شعر شکر خند"

"شب شعر شکر خند"

ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند مشتاقم از برای خدا یک شکر بخند


من كارت دارم، پس هستم ــ دكارت!

 

                                                                ارمغان زمان فشمي

 

شنبۀ اول ماه ، يعني ششم شهريور، چهل و ششمین محفل ادبي طنز شکرخند در حالی برگزار شد که چهل و شش دوربین فيلمبرداري  ــ  با کمی اغراق !  ــ از زوایای مختلف آن را رصد می کردند .  حتی یکیشان در ردیف اول کاشته شده و به همراه تصویربردار محترمش ،  کل چهل و شش اینچ چشم انداز عده ای از جمعیت را گرفته بود ! اجراي برنامۀ اين ماه با رضارفيع و خانم فرشته ملك فرنود ، از مجريان وگ ويندگان خوب و خوش بيان صدا و سيما بود كه دو سه جلسه اي به نمايندگي جماعت نسوان جلسه بر روي سن حضور دارند .

 

رضا رفیع با این تذکر که همان يك فيلمبردار فوق الذكر ،  متأسفانه پشت به جمعیت هم ایستاده است ،  گفت كه اشكالي ندارد  ؛ همۀ حضارمجلس تهرانی اند و به اين چيزها عادت دارند. یک نفر از میان جمعیت پیشنهاد داد كه تصویربردار مورد نظر برود پشت پردۀ سن ؛ كه رضا رفيع  پیش از آن که به این فيلمبردار عزيز بربخورد ، فوراً در جواب گفت : « اگر به همراه شما بروند که چه بهتر ! »  و توضیح  داد كه : «  پرده در فرهنگ ما نقشی اساسی دارد ، تا جایی که جناب خيّام حكيم مي فرمايند چون پرده برافتد ، نه تو مانی و نه من ! »

او همچنین در ابتداي كار ، با انجام یک رأی گیری دستی دم دستی دربارۀ نتایج سیستم کارت دار شدن (  کارتینگ ! )اعضای شکرخند گفت : « کارت چیز خوبی است . حتی یکی ازاهل تحقيق و طنز ( حالا شما فرض بفرماييد آقاي جلال رفيع ! ) به تقليد از يكي از فلاسفۀ غرب كه نامش « کارت »  بود و مي گفت من فكر مي كنم پس هستم ؛ در دهه پنجاه شمسي ، در دورۀ دانشجويي چون در محيط دانشگاه ارائۀ كارت شناسايي لازم  و بلكه عملاً اعتبار داشجو به داشتن كارتش بود (  چيزي كه فلسفۀ اوليه اش عكس اين قضيه بوده است)  ، روي تخت خوابگاهش به طنز و كنايه نوشته بود : «من کارت دارم پس هستم  ــ  دكارت ! »

 

مثل خیلی وقت های دیگر ، « ندا اظهری » اولین کسی بود که شعر خواند . عنوان شعر او« تمديد رمضان » بود كه چند بيتي از آن بدين قرار بود :

 

                        چو ماه  روزه در کشور شد آغاز

 

                            همه، از جمله بنده می شوم ناز!

 

                       تمام چهره ها نورانی و شاد

 

                        به کلی فارغ از هرگونه غمباد

 

                       زبان ها گشته ممنوع الاضافات

 

                                                         نمی چرخند بر فحش و گزافات

 

                       همه دنبال احقاق حقوق اند

 

                                                          و پاک و عاری از هر چه دروغ اند!

                 

                          هلیم و آش رشته هست ارزان

 

                          به هر جایی روی، فت و فراوان

 

                           همه فكر دعا و ذكر حق اند

 

                                                          و دنبال حقوق مستحق اند

 

                           چو باشد طول سال، این ماه باقی

 

                             جهان خالی شود از دزد و یاغی

 

                           خدایا ماه خود تمدید فرما

 

                                                           دل ما از خوشی تشدید فرما!

 

 

بعد از او  « اشکان صمصام » كه از رشت غيور پرور آمده بود ، پشت تریبون رفت و شعر زیبای زن ذلیل را قرائت كرد :

 

   بیا آینه با تو صحبت کنم

                                 غم و غصه را با تو قسمت کنم

   زنم گفته باید که همواره در

                            مسیری که او خواست، حرکت کنم

...اجازه ندارم فقط یک ناهار

                                    پدر مادر خویش دعوت کنم

... پس از ازدواج آرزو داشتم

                                      که لبخند او را زیارت کنم

... چنان مهر او سکه دارد زیاد

                                 که می ترسم از او شکایت کنم

... زنم دائماً طعنه ام می زند

                                         که با باجناقم رقابت کنم

... مگر ظرف شستن اجازه دهد

                                      که یک ثانیه استراحت کنم

... بمیرم دگر زن نخواهم گرفت

                                        اگر بار دیگر ولادت کنم

اگر جان او را بگیرد خدا

                                   محال است دیگر حماقت کنم

من از زن ذلیلان سخن گفته ام

                               که خون در دل این جماعت کنم!

 

« معصومه پاکروان » هم شعر جالبی خواند که چند بيت از اول و وسط و آخر آن را  ــ البته به گونه اي كه معنا و مضمون را برساند  ــ  براي انعكاس در اينجا گلچين كرديم :

 

تورا از بین صدها گل من احمق جدا کردم

                                                   نفهمیدم غلط کردم من از اول خطا کردم

...شدی نزدیک وهی گفتی ضرر حالا ندارد که

                                                 پسندیدم تو را، من هم ولی  نازو ادا کردم

 شد آغاز ارتباط ما بدون فکر وبی منطق

                                             لگد کردم غرورم را ووجدان را رها کردم

پیامک می زدی هرشب سر ساعت دقیقاً 9

                                            خودت را کشتی وآخر شمارا تو صدا کردم

وکم کم این پیامک ها عجیب ومهربان تر شد

                                              ومن هم قصر پوشالی برای خود بنا کردم

نشستم در خیالاتم زدم تاریخ عقدم را

                                           ود ر رؤیا دودستم را فرو توی حنا کردم!

به فکر مهریه بودم جهازم را چه می چیدم

                                           من احمق ببین حتی که فکر شیر بها کردم

از آن شب ساعت 9 من پیامک می زد م هرشب

                                           خودم با سادگی هایم عروسی را عزا کردم

...شدی تو بی خیال ومن شدم هی بی قرار تو

                                         تو هی برمن جفا کردی، من احمق وفا کردم

ولی رفتم به یک مسجد، بلاتکلیف ومستأصل

                                            برای آن که برگردی فقط نذرودعا کردم

جواب آمد که: «واثق شو به الطاف خداوندی

                                        مگرکوری ندیدی که به تو عقلی عطا کردم؟» 

...من امشب بی خیال تو ردیف وقافیه هستم

                                   تو کاری با دلم کردی که فکرش رو نمی کردم !

 

« پرویز استاد » ، روحانی خوش ذوق و تازه دامادی است که شعر طنز هم می گوید .  همزمان با حضور ایشان بر  روی سن، رضا رفیع در مورد بحث های اخیر مجلس در باب ثبت یا عدم ثبت ازدواج موقت صحبت کرد و پیشنهاد داد كه هميشه راه سومي هم هست كه نه سيخ بسوزد نه كباب . وي گفت كه بهتر است در شناسنامه ها برای ثبت ازدواج موقت، یک صفحۀ قابل جداسازی مثل صفحۀ مربوط به مهرهای مختلف انتخابات درنظر گرفته شود تا در صورت لزوم بتوان آن را جدا کرد. سپس از این که تخصصی در این زمینه نداشته و نظر داده ، از آقای استاد عذرخواهی کرد!

 

شاعر فوق الذکر در ابتداي قرائت شعر اول خود متذكر شد كه طنز نيست . و رفيع خيلي جدي پرسيد : « ان شاءالله مصيبت كه نيست ؟! » ( خندۀ شديد حضّار و نيز خود شاعر كه تا لحظاتي نمي توانست شعرش را بخواند ! ). او سپس دومين شعر خود را خواست قرائت كند كه آنها را با این توضیح کوتاه از هم متمایز کرد : « این از آن يكي جداست ! ». و رضا رفیع پرسید: « یعنی شعر قبلی را قبل از ازدواجتان گفتید و این یکی را بعدش ؟ »  شاعر گفت : « نه، ربطی به ازدواج ندارد. » و رفیع ادعا کرد: « ولي ما ربطش می دهیم ! »

از قضا چون شعر دوم به اينجا رسید :

                                    من که رفتم، بي خيال دیگران

                                                                       کار ما دیگر بزن در رو شده!

بلافاصله رفیع تکه انداخت که : « عرض نكردم این مال بعد از ازدواج است ! »

 

در قسمت بعدی برنامه ، فیلم کوتاهی با عنوان « گمشدگان » (   lost! ) ، به نويسندگي و كارگرداني خانم « زهره زاهدی کرمانی » پخش شد که رگه هايي از طنزي نهان داشت و نهايتاً به حضور خود ایشان بر روی سن انجامید . رضا رفیع از او پرسید: « ما كه طنزنويس هستيم ، گاهي شده كه مي آييم طنز كوتاه بنويسيم اما در عمل تبديل به طنز طولاني و بلند مي شود. آيا شما هم تا به حال شده كه بخواهید فیلم کوتاه بسازید اما کوتاه نشود و بلند بشود ؟! » خانم زاهدی جواب داد: « بعضی ها خیال می کنند نهايت و کمال ِ فیلم کوتاه، فیلم بلند است و به من می گویند حالا که چند فیلم کوتاه ساختی، ان شاءالله دیگر کم کم فیلم بلند بسازی؛ در حالی که اینها دو مقولۀ کاملاً جدا و مجزّا از يكديگر هستند. »

 

« فرشته دانش پژوه » زمانی که دست راستش شکسته و او را از کار و زندگی انداخته بود،  شعری در فراق آن ( همان دست راست ! ) سروده بوده که آن را برایمان خواند. رضا رفیع از او پرسید: «آ خرش دستتان که از پا نیفتاد ، افتاد ؟ »

دارم از درد فراقت آه و زاری، دست راست!

                                      از برایت می کنم من بیقراری دست راست!

دائماً دادی مرا یاری به ورزش سال ها

                                پینگ پنگ و گاه بدمینتون ،سواری ،دست راست

...کوه می رفتیم وتور و گردش و گلگشت ها

                                   حال مشكل شد برایم خر سواری، دست راست

...گر چه از دست چپم ممنونم اما واقعاً

                                                 کی تواند بود چون تو یار غاری ،دست راست

باز هم شکر خدا در گچ نرفته پای چپ

                                   یا لگن یا عضو های بی شماری، دست راست

ظاهراً وقتش رسیده ، چون که حالا شوهرم

                                     آدمی قابل شده در خانه داری ،دست راست

آخر شش هفته شاید بینمت بار دگر

                                 باز هم از شانه ات گیرم سواری، دست راست!

 

وقتی « علی مظفر » که به همراه پسربچه ای در جلسه حاضر شده بود، برای شعرخوانی فراخوانده شد،  از او خواستند وقتی روی سن رفت ، دربارۀ آن کوچولو هم توضیح بدهد تا همه بدانند تازه ترين اثر چه کسی است !

 

« رحیم رسولی » قبل از خواندن شعرش ، حکایت آن آدم لجوج مسأله داري را تعریف کرد که پنج دقیقه مانده به اذان مغرب ، روزه اش را می خورد و می گوید می خواستم به خدا ثابت کنم که می توانم روزه بگیر م، اما نمی گیرم !

« همايون حسينيان » نيز كه از سر لطف به طنز و شكرخند ، هر ماه از كرج مي كوبد مي آيد تهران تا در اين جلسه مفرّح حضور به هم رساند؛ در اين كرت به خواندن آهنگين نظيرۀ يك ترانه خطاب به خوانندۀ سنتي كشور«عليرضا افتخاري» پرداخت:

 

آهای آهای تویی که به پول نیاز نداری

                          هرجا میری می ریزن به پات هزار هزاری

گفتی: هنرمندامون نباس بشن سیاسی

                                       کسی نداشته باشه از اونا انتظاری

یادت میاد که پارسال، زمون انتخابات

                                    پیش کیا می رفتی،جناب افتخاری؟!...

طبق معمول در بخش «عکس و مکث» شكرخند، یکسری عکس هاي طنزآمیزبه نمايش گذاشته شد كه طبق معمول هميشه با توضيحات و توجيهات طنزآميزرفيع همراه بود. یکیشان تابلویی را نشان می داد که شعار تبلیغاتی شرکت هواپیمایی ایران ایر روی آن نقش بسته بود و به قول رضا رفیع علت سقوط هواپیماهای ما را به روشنی بیان می کرد:« با بال های بسته پریدن، هنر ماست»!

درمیان عکس ها، یکی دیگرشان هم جالب بود که متن یک آگهی استخدام را نشان می داد:« به یک کارگر باسن کم نیازمندیم. سوپر ایران»! ظاهراً اين عكس را خود رضا رفيع با دوربين موبايلش گرفته بود. و بالاخره پارچه نوشتۀ نامفهومی که نشانۀ بی دقتی  و شتابزدگي تهیه کنندگان آن بود:« هجوم وحشیانۀ مردم مسلمان غزه را به دست رژیم اشغالگر قدس محکوم می نماییم»!(كه احتمالاً قرار بوده اين طوري نوشته شود: هجوم وحشيانه به مردم مسلمان غزّه توسط ر‍ژيم اشغالگر قدس را محكوم مي نماييم».)

 

«عباس صادقی » نيز كه از خانوادۀ شهداست و سالها در خطّ مقدم جبهه ها حضور داشته است و چند سالي است كه مي طنزد(!) براي اين نوبت،ابتدا چند کاریکلماتور قرائت كرد از قبيل:

*حاجی دست ندارد، ولی همه جا دست دارد!

*رژیم گرفت لاغر نشد، رژیم گرفتش لاغر شد!

 و سپس یک عالمه رباعی خواند که نمونه هایش را در وبلاگ خودش می توانید ملاحظه كنید. ما الآن چيزي دم دست نداريم كه تقديم كنيم.

 

در پایان اين برنامه، تهيه كنندۀ سریال«نون و ریحون» ، سيد محمود رضوي به همراه دو تن از بازيگران اين مجموعۀ طنز(رضا داوود نژاد و گلاره عباسی) كه در شبهاي ماه مبارك رمضان از شبكۀ پنج سيما پخش مي شد، و نيز حسين متوليان، شاعر و ترانه ساز تيتراژ اين مجموعه، روی سن حاضر شدند كه به خاطر نزدیک شدن به لحظات روحانی اذان مغرب، خیلی مختصر و مفید در مورد سریالشان حرف زدند.

 رضا رفیع از داوود نژاد( که اسم کوچکش را به قرینه حذف کردیم رفت!) سؤال کرد كه:« شما در نون و ریحون چه نقشی داشتید؟» و چون جواب آمد«حامد»، تجاهل به خرج داد و گفت: چي؟... «خائن»؟.... چرا كه در واقع امر نیز رضا داوود نژاد در این سریال، نقش یک خائن ناخواسته را بازی می کند!

وقتی آقای رضوی، تهیه کنندۀ سریال، از مشکلات کارهای هرشبی و ضرب الاجلی اين مجموعه هاي مخصوص ماه رمضان سخن گفت، رضا رفیع در حمايت از ايشان، نكته اي را متذكر شد كه:« البته تقصیر شما نیست. ماه رمضان، مسؤولان صدا و سیما را غافلگیر کرد! ان شاء الله از این به بعد با هماهنگی هایی که خداوند با مسؤولان ما انجام می دهد، این مشکل هم مرتفع خواهد شد!»

پس ازآن پايان گرفتن چهل و ششمين شكرخند و بلند شدن صداي اذان مغرب به افق تهران، سريعاً مي بايست از سالن خارج می شدیم كه شديم. بلكه یک پکیج افطاری نصیبمان شود كه شد. البته محتويات غذايي داخل بسته به اندازه اي بود كه فقط بشود روزه را باز كرد؛ ولاغير!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جلسه اي ديگر : چهل و هفتمين شب شعر طنز شكرخند ، روز شنبه سوم مهرماه جاري از ساعت 5 بعد از ظهر در فرهنگسراي هنر(ارسباران) برگزار مي گردد. گفتني است كه در حال حاضر، جلسات شكرخند زير نظر فرهنگسراي هنر(ارسباران) و با همياري و همراهي آقايان حسن پرويزي(مدير فرهنگي هنري منطقه 3 و مسؤول فرهنگسرا) و ذكرياهاشمي(معاون آفرينش و اجراي منطقه 3) برگزار مي شود. حضورعموم علاقه مندان آزاد مي باشد و فقط كساني كه كارت دارند، در اولويت ورود قرار دارند. احدي دست خالي بيرون نخواهد رفت؛ مگر كه خودش دست خالي بيرون برود كه كاريش نمي شود كرد . خودكرده را تدبير نيست!


+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم مهر 1389ساعت 22:30  توسط شکر خند  | 

بدین وسیله(یا هر وسیلۀ ممکن دیگر) به استحضار علاقه مندان به انواع و اقسام شب شعرهای طنز می رساند که الیوم(یعنی امروز!) دوشنبه مورّخ ٥ مهرماه یکهزار و سیصد و هشتاد و نه شمسی غیرقمری، شب شعر طنز گمنامی(!) از سوی خانۀ شهریاران جوان برپامی شود که ورود و خروج کلیّۀ علاقه مندان به این محفل ادبی، رایگان و در چهارچوب موازین لازم، از هر جهت آزاد می باشد.بخصوص از جهت ما!....

این شب شعر به همّت «خانۀ شهریاران جوان» و ایضاً «معاونت امور اجتماعی و فرهنگی شهرداری منطقۀ ١٤ تهران» و با اجرای طنزپردازان نام آشنای کشور: رضا رفیع و عزیزم شهرام شکیبا به شدّت هرچه طنزناک تر(!)برگزار می گردد. پس بشتابید که چاووش می خواند و ما را وقت تنگ است!....

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

زمان برگزاری: همین امروز، دوشنبه ٥ مهر، ساعت ٥ عصر(بعدازظهر سابق!)

مکان برگزاری: خیابان کریمخان زند ــ خیابان استاد نجات اللهی ــ خیابان ورشو ــ بوستان ورشو ــ سالن آمفی تئاتر خانۀ شهریاران جوان

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم مهر 1389ساعت 12:41  توسط شکر خند  | 

 

                    روزه من دارم و افطارم از آن لعل لب است

                                                            آري افطار شكرخند خودش  مستحب است !

 

سلام  بر دوستان و دوستداران محفل ادبي طنز شكرخند ! ..... بار ديگر خداي حامي لبخند ،  توفيق آن را  داد تا با شكرخندي ديگر ، آن هم در ماه مبارك رمضان ،  در خدمت شما و شاد كردن دلهاي لطيف و جان هاي شسته تان در چشمۀ هميشه جاري رحمت و دوستي خاصّ ميزبان مهربان اين ماه باشيم .

بدين وسيله يا هر وسيلۀ ديگر،  به اطلاع عموم شكرخنديان هميشه در صحنه مي رساند كه چهل و ششمين جلسۀ شب شعر طنز شكرخند ، ان شاءالله روز شنبه 6 شهريورماه از ساعت 5 بعداز ظهرآغاز خواهد شد و تا لحظات ملكوتي افطار ادامه خواهد يافت و عزيزان محض باز كردن روزۀ خود به صورت اشانتيون پذيرايي خواهند شد با مختصري نون و پنير وسبزي ؛ اگرچه تو بيش از اين مي ارزي !

براي اين كه در اين افطاري همراه با چاي و شكرخند ، همان مختصر نان و پنير مورد اشاره بيشتر به شما بچسبد ؛ از نويسنده و بازيگران مجموعۀ طنز تلويزيوني  « نان و ريحون »  نيز دعوت به عمل آوردم كه  در اين شكرخند رمضاني ،  دور هم باشيم .

طبق روال منظوم جلسات قبل ، دارندگان كارت عضويت باشگاه شكرخند براي ورود و نشستن بر صندلي هاي سالن ، اولويت دارند و پس آنگاه عزيزان بي كارت ( مثل خود من ! )  وارد سالن خواهند شد و ان شاء الله  كسي دست خالي از اين محفل و مجلس بيرون نخواهد رفت . در بيرون سالن هم  كه  تعداد زيادي  صندلي سيّار در مقابل يك تلويزيون  LCD  بزرگ چيده خواهد شد . به هر حال ، كاچي ،  به از هيچي !

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

مكان : ضلع شمال غربي پل سيدخندان ، خيابان جلفا ، فرهنگسراي هنر (ارسباران)

زمان : شنبه 6 شهريور، ساعت 5 بعد ازظهر .

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سوم شهریور 1389ساعت 18:43  توسط شکر خند  | 

+ نوشته شده در  سه شنبه نوزدهم مرداد 1389ساعت 0:46  توسط شکر خند  | 

بنا بر آنچه در وبلاگ كمي تا قسمتي جدي آقاي رفيع آمده است : در آستانۀ نیمۀ شعبان ، زاد روز فرخندۀ حضرت ولیعصر امام زمان (عج) ؛ چهل و پنجمین محفل ادبی شعر طنز شکرخند برگزار می شود . این تقارن را به فال نیک می گیریم و در همین راستا نیز بر درجۀ غنی سازی میزان شادمانی مجلس خواهیم افزود . تا کور شود هر آن که نتواند دید .

به شایعات بدخواهان و اشخاص ناراحت  گوش نکنید . درست است که اولویت برای نشستن بر روی صندلی ها با دارندگان کارت عضویت باشگاه شکرخند است ؛ اما چنین نیست که بی کارت ها روی زمین بمانند . هیچکس از این محفل دست خالی یا دست به یقه بیرون نخواهد رفت . هم در داخل سالن صندلی های سیار گذاشته می شود و هم در بیرون سالن صندلی و تلویزیون بزرگ ال سی دی قرار داده می شود . به هر حال ، کاچی به از هیچی است . دوستان شاعر نیز که مجلس به یمن وجود آنها می چرخد ، اگر هم کارت نداشته باشند ، ما را دارند ! دم در ، آقای کتابدار یا خود من جهت راهنمایی دوستان طنزپرداز و چهره های مطرح ادبی و هنری ، حضور به زور داریم . 

محض اطلاع شما دوستان عزیزم عرض می کنم که من به عنوان طراح ، مدیر و مجری ثابت  این برنامه ، همراهی با طرح کارتی شدن موقت شکرخند برای نظم بخشی به آن را از سوی فرهنگسرا  تا شهریور ماه قول داده ام و تصمیم بعدی خود را برای ادامۀ این شب شعر و نحوۀ تداوم آن بعداً اعلام خواهم کرد . فعلاً مدارا و ملایمت برای استمرار این پاتوق ادبی طنز ، هوشیاری و همت شایستۀ من و شما را می طلبد و نه عصبانی شدن و آب را گل آلود کردن برای ماهی گرفتن کسانی که با اصل برگزاری این جلسات انتقادی و شادمانۀ طنز مخالفند و به تعبیر مولا علی (ع )  مثل استخوانی در گلویشان گیر کرده است .

در آغاز پنجمین سال برگزاری شب شعر طنز شکرخند ، از محبت بی شائبه و لطف و صبوری  و درک والای شما قدردانی و  تشکر می کنم و امیدوارم که در سایۀ  همین صفا و صمیمیت میان من و شما ، هیچکس نتواند خللی در برپایی ماهانۀ این محفل ایجاد کند . لبخند ، خواست خداست و ..... چراغی را که ایزد بر فروزد / هر آن کس پف کند ریشش بسوزد !

 

زمان برگزاری : شنبه 2 امرداد 1389 ــ رأس ساعت 5  بعداز ظهر به افق تهران

مکان برگزاری : کمافی السابق ، ضلع شمال غربی پل سیدخندان ،خیابان جلفا ،فرهنگسرای هنر( ارسباران)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ابراز همدردی : یکی از عزیزان شکرخندی داغدار مصیبت فقدان پدر شد . بدینوسیله درگذشت پدر دوست عزیز مان مهدی استاد احمد را به ایشان و خانواده محترمشات تسلیت و تعزیت می گوییم و اعلام می داریم که مراسم ختم آن مرحوم روز یکشنبه ساعت۳۰/۱۶ تا ۱۸ در مسجد حجت بن الحسن العسگریُ واقع در خیابان سهروردی شمالی برگزار می شود . خداوند روح آن مرحوم را غرق رحمت واسعه خود گرداند .


+ نوشته شده در  جمعه یکم مرداد 1389ساعت 18:26  توسط شکر خند  | 














+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم تیر 1389ساعت 1:36  توسط شکر خند  | 


همه چي آرومه، من چقدر خوشحالم!...


چهل و چهارمين شكرخند ، مصادف با چهارمين سالگرد آن هم بود ( هرچند ، وقتي  من  پيش از شعرخواني ، به اين توالي چهارها اشاره كردم ، ظاهراً آن قدر جملاتم فلسفي بود كه كسي متوجه نشد !) . اين جلسه به دليل آن كه دوستان همگي از قبل ، كارت عضويت تهيه كرده بودند ، دور از جار و جنجال هميشگي و ازدحام و هياهوي معمول اين محفل برگزار شد . البته همزماني جلسه با مسابقۀ فوتبال ميان آلمان و آرژانتين هم بي تأثير نبود. و ايضاً انتقال جلسه از شنبه اول ماه كه به علت تعطيلي روز پدر استثنائاً به شنبۀ دوم ماه منتقل شده بود . ازدحامي كه در جلسات شكرخند هست ، به دليل استقبال شديد علاقه مندان است كه سازمان فرهنگي هنري شهرداري تهران بايد در انديشۀ فضايي بزرگتر براي اين محفل يا راهكارهايي ديگر باشد كه هنوز اين اتفاق حسنه نيفتاده است. عليرغم اين كه آقاي رفيع مي گويد خودش را جر داده است !

در آغازاين جلسه ،  فيلم كوتاهي از شاعران شكرخند پخش شد كه چون آهنگ زيباي «همه چي آرومه ، من چقدر خوشحالم » را روي آن گذاشته بودند ؛ حال عجيبي به مجلس داد ! رضا رفيع كه بعد از اعتراض داريوش كاردان به خوشه بندي  جلسه ، تنها مجري شكرخند اين ماه بود ( والبته مدير و مجري ثابت اين برنامه نيز هست)  ضمن سخنراني كوتاهي ، متقابلاً به اعتراض ِ بعضي از دوستان هميشه در صحنه اعتراض كرد و گفت : « البته معلوم است كه ما به جاي گشادتر... ببخشيد ، بزرگتري نياز داريم ، و اين نكته اي نيست كه كسي آن را كشف كرده باشد ، اما اگر كسي طرح بهتري دارد ، رو يا نيمرو كند . برادران و خواهران من ! اين خود ما طنز پردازها و طنز دوستان هستيم كه بايد جلسات طنزمان را حفظ كنيم ، ولاغير. شيوۀ عادت شدۀ  « حل يا منحل» كه نشد كار و ابتكار ! ... باور بفرماييد كه كسي جز ما از تعطيلي اين قبيل برنامه هاي انتقادي غمگين نمي شود . خيالتان تخت باشد ! كمك به نظم دهي جلسه كار بدي نيست و الان دارد آزمايشي اجرا مي شود . دنيا محل آزمايش است .»

 رفيع به مناسبت چهارمين سالگرد شكرخند ، مجدداً به برخي از اصول اوليه و محورهاي مطرح شده در آغاز كار و طراحي اين محفل اشاره كرد و ياد آور شد كه ما كماكان بر سر همان عهد و همان پيمانيم و هرگز جلسه را به سمت برخي سطحي نگري ها ، افراط گري ها و جو زدگي هاي مقطعي و موقتي و بلوتوثي پيش نخواهيم برد. اين محفل ، نگاهي فراتر از اين مسائل به جريان طنز و كمك به استمرار آن دارد و تا كسي طنز مطبوعاتي كار نكرده و در اين كوره پخته نشده باشد ؛ شايد كمتر متوجه حساسيت قضيه باشد . اين جلسات ،  در غياب نشريات طنز، حكم جايگزين را دارند.

او سپس ضمن تشكر از حضور همۀ دوستان طنزپرداز كه همراهي و همياري آنها باعث تداوم اين برنامۀ ادبي در طول اين چهار سال آزگار شده است ؛ به ذكر خير ديگر مجريان توانمند و هنرمند برنامه پرداخت كه با لطف و محبت بي دريغشان و با توجه به گرفتاري هاي هنري خود تا توانسته اند بي هيچ چشمداشتي همواره ياريگر او در اجراي اين برنامه  بوده اند. دوستان بزرگواري چون : داريوش كاردان ، اميرحسين مدرس ،  شهرام شكيبا ، سيدعباس سجادي و سيد محمد سادات اخوي كه هريك در عالم فرهنگ و هنر،  جايگاهي به  فراخور خود دارند . او آنگاه در ادامه افزود : « احساس من به شكرخند مانند احساس زنده ياد كيومرث صابري (گل آقا)  به هفته نامه تعطيل شده اش ؛  بلاتشبيه مثل احساس شخصي است كه به بچه اش دارد !.... » . در اينجا من به بعضي از دوستانمان كه طي جلسات اخير مدام به فكر زن دادن آقاي رفيع بودند ، گفتم : « بي خيال شويد . اين كه يك بچه چهار ساله هم دارد ! »

 

رضا رفيع در ادامه ، براي اولين بار در تاريخ شكرخند، اعلام كرد كه از همراهي يك مجري خانم در كنار خود و به منظور تلطيف فضا و حضور يك نماينده از سوي خانم هاي شاعر و مستمع در قوّۀ مجريه شكرخند و البته فراهم آوردن زمينه اي براي كل كل هاي لازم در چنين جلسه اي سود خواهد برد . و اعلام كرد كه شديداً موافق و مدافع حقوق جماعت نسوان است . علي الخصوص حقوق سر برج آنها !

ايشان در ادامۀ عرايض خود ، خانم فرشته ملك فرنود ، مجري دانا وتواناي  صدا و سيما را به روي سن فراخواند . خانم ملك فرنود با اولين جمله پس از حضور در پشت ميكروفن و سلام و عليك با حضار، ثابت كرد كه مي تواند يك مجري شكرخندي موفق باشد : «خوشحالم كه در سالگرد شكرخند ، در اجراي اين برنامه حضور دارم و اميدوارم كه بتوانم نمايندۀ قدري براي خانم ها در روي سن باشم !» . آقاي رفيع بلافاصله در حاشيۀ اين مطلب ايشان و با اشاره با تفاوت حجمي ميان دو مجري موجود ، گفت : « البته شايد كه نيازي به توضيح هم نبود . چون از دور هم مشخص است كه بحمدالله شما از ما قدر تر هستيد ! »  و خانم ملك فرنود نيز افزود : « پس فعلاً  از نظر ظاهر قضيه  من بردم و همين اول كار، يك – هيچ هستيم !»

ايشان سپس كاغذي را از روي ميز برداشت و  گفت : « شاعرها را بايد از روي اين ليست صدا كنيم ؟» و رفيع پاسخ داد : « نه... ليست اسامي ، اين يكي است. آن يكي كاغذ ، شخصي بود ! »

 

مهدي استاد احمد ، اولين شاعري بود كه شعر فراخوانده شد و چنين برخواند :

                بحث اين نيست كه از پرده برون افتد راز

                                         بحث اين است كه ديگر نه تو ماني و نه من !

 

بعد از شعرخواني « ندا اظهري » ، خانم ملك فرنود گفت :« بعد از يك خانم  و يك آقا ، عادلانه است كه از يك خانم دعوت كنيم ! » و مژگان افروزي را فراخواند كه بعد از رفتن پشت تريبون ، گفت : « متأسفانه بازهم يك كار قديمي دارم ...» و رفيع به شوخي  گفت : « پس خوشبختانه كار جديد نداريد ؟! » افروزي جواب داد : « نه. كار راديو اجازه نمي دهد فرصت شعرگفتن پيدا كنم .» و باز رفيع افزود : « ظاهراً بچه هاي راديو هم مي گفتند آنجا هم كه مي رويد ،  همين را مي گوييد كه شكرخند اجازه نمي دهد كار كنيد ! »

 

سپس رفيع قسمت بعدي برنامه را اعلام كرد كه « يك نماهنگ يا به قول كفار، كليپ » در راستاي چهارمين سالگرد شكرخند بود و من از ديدن بخش مربوط به خودم كه از ميكس چند قسمت از شعرخواني هايم تشكيل شده بود ، بسيار مشعوف شدم . ابتدا بيتي از شعري كه يك بار درباره قناعت سروده بودم پخش شد :

                          نخواهم گفت شعري از قناعت

                                                     مگر رسماً كنيد از بنده دعوت!

سپس كات مي خورد به قسمتي از يك شكرخند ديگر كه مجري ها رسماً داشتند از من براي شعرخواني دعوت مي كردند و داريوش كاردان كه هميشه مرا «فشم فشم» صدا مي كند ! بعد دوباره مرا نشان دادند كه توي ميكروفن فوت مي كنم و خلاصه فيلمي بود براي خودش

خانم ملك فرنود اشاره كرد : « من فكر مي كنم...» ؛ و درست در همين لحظه يكي از حضار با صداي بلندي داشت مي گفت : « باورم نمي شود !» و رضا رفيع اين فرصت  را روي هوا زد و متعجبانه از سر تجاهل پرسيد :« يعني باورتان نمي شود كه ايشان فكر مي كنند ؟!»

خانم ملك فرنود ، در واقع داشت فكر مي كرد كه چه كسي را براي نوبت بعدي شعرخواني دعوت كند كه قرعه به نام آقاي « احمد فولادي » افتاد. ابتداي شعر ايشان با خنده حضار همراه شد:

                              به كجا چنين شتابان؟

                                                  حسن از كريم پرسيد!...

« رحيم رسولي » طبق معمول شعرهايي خواند كه بسيار مورد توجه حضار قرار گرفت. درست در همين لحظات بود  كه رضا رفيع اعلام كرد :« خب ، از همينجا دلها را روانۀ كنيم ژوهانسبورگ ، جام جهاني فوتبال 2010 آفريقاي جنوبي كه هم اكنون به من اطلاع دادند  آلمان اولين گل خود را به آرژانتين زده و از قرار مسموع و نامعلوم گويا اين گل را هم به مناسبت چهارمين سالگر شكرخند ، به شكرخند تقديم كرده است !»

مراسم دومين سالگرد شكرخند را حضور رضا صادقي ، خوانندۀ معروف پاپ كشور،  متفاوت نشان داد ، با آن ترانۀ دلنشين: « وايستا دنيا من ميخوام پياده شم .... ». اين بار نيز خوانندۀ يك ترانۀ بسيار زيبا وعاشقانه  ميهمان شكرخند بود كه اين روزها از همه جا ــ داخل ماشين و منزل ــ به گوش مي رسد:« همه چي آرومه ، من چقدر خوشحالم / پيشم استي حالا، به خودم مي بالم ... »

 

« حميد طالب زاده » بعد از رفتن پشت تريبون ، پرسيد:« صدا دارم ؟....». براي او يك ميكروفن سيار آوردند و دوباره از توي آن پرسيد : « حلا چي، صدا دارم؟ » و ما فهميديم كه صداي او در واقع توي ميكروفن هاست !

كليپ آهنگ معروف حميد طالب زاده كه از يك شبكه مشكوك ضبط شده بود ، پخش شد و او طي ‌آن به سؤالات رضا رفيع پاسخ داد :

ــ اينجا دستي روي يك ميز نشان داده مي شود كه دست يك نفر ديگر را مي گيرد. به سؤال من جواب بدهيد تا شب راحت بخوابم . اينها چه نسبتي با هم دارند ؟! »

ــ اين يكي دست برادرم است ...

ــ و لابد آن يكي هم دست خودتان !

ــ نه؛ آن دست خانم برادرم است !

رضا رفيع نفس راحتي كشيد و گفت : « آخيش ش ش.....خيالم راحت شد . همه چي سرجاشه و الحمدلله همه چي آرومه .... فلذا من چقدر خوشحالم !.... »

در طي كليپ مزبور، مرتباً دست هايي روي آن ميز نشان داده مي شد كه درحال تقديم گل يا هديه به همديگر بودند . آقاي طالب زاده  درخواست كرد كه تصوير،  روي يكي از دست ها كه به نظر مي رسيد مربوط به خانم مسني است، متوقف شود و گفت : « اين خانم مسن كه دستشان تشريف آورد (!)  هنوز چهلمشان نشده . چون سنشان بالا بود . » و حضار به خواندن فاتحه اي براي شادي روح ايشان تشويق شدند .

 

او در توضيح بطري مشكوكي كه در يكي از صحنه هاي كليپ ، روي ميز به  چشم مي خورد گفت : «موقع ساخت اين كليپ ، به كارخانۀ سازنده اين نوشيدني مراجعه كرديم و گفتيم ما به هرحال داريم از محصول شما دركارمان استفاده مي كنيم و اگر بخواهيد مي توانيد اسپانسر ما شويد . آنها استقبالي نكردند . اما بعد از معروف شدن اين ترانه و كليپ ، خودشان تماس گرفتند و گفتند كه مايلند در كارهاي بعدي من سرمايه گذاري كنند كه جواب دادم حالا ديگر من مايل به اين كار نيستم ! »

واقعاً چقدر خوب است اگر صاحبان صنايع ، قدم كوچكي در راه كمك به هنرمندان جواني كه در ابتداي كار قرار دارند بردارند و مطمئن باشند جاي دوري نمي رود . خواننده اش هم تشويق مي شود كه جاي دوري نرود و همين نزديكي ها بخواند .

 

طالب زاده در ادامه حرف هايش گفت :« لطف خدا بود كه اين يادگاري كوچك از من در دنيا باقي بماند . دوست دارم بعد از صد و بيست سال ، وقتي خداي نكرده از دنيا رفتم ، روي سنگ قبرم بنويسند : همه چي آرومه.....».

رضا رفيع براي تقديم چند شاخه گل به حميد طالب زاده از جايش بلند شد ، اما گل ،  پيش از رسيدن به مقصد ، دوبار از دستش افتاد كه اين موضوع ، فرصت مغتنمي دست خانم ملك فرنود داد :« ببينيم آقايان بالاخره مي توانند دوتا شاخه گل را سالم به ثمر برسانند يا نه ؟ پنج بار انداخت زمين تا برسد !»

 

«شهرام شكيبا» را كه صدا كردند ، رفت بالا و گفت : «هيچ چيزي همراهم نيست. چه كار كنم ؟!» يك نفر از ميان جمعيت بلند جواب داد : « از صفر شروع كن !» و رفيع هم گفت:« اگه مي توني ، " همه چي آرومه " رو لب خواني كن !»

شكيبا گفت :« در جمعي ، به دانشجوهاي عمران گفتم شما در بهترين موقع ، فارغ التحصيل مي شويد. با تعجب پرسيدند چرا؟  گفتم چون براي انجام كارهاي عمراني ، اول بايد همه چيز را خراب و گودبرداري كرد. الان شما درست در دورۀ گودبرداري كشور قرار داريد. پس مطمئناً بيكار نمي مانيد !» او سپس با اشارۀ رفيع ، به برنامه شان در راديو جوان (برنامۀ«اينجا شب نيست» با مجري گري شكيبا كه ساعت 12شب تا 2 بامداد پخش مي شود و رفيع هم ظاهراً بين ساعت يك و نيم تا دو، آيتمي تلفني در همين برنامه دارد) اشاره كرد و گفت : « البته برنامه ، جمعه شب هاست.» و رفيع تأييد كرد كه :« بله خب... شب جمعه كه نمي شود !»

 

در قسمت بعدي برنامه ، گزارش تلويزيوني كوتاهي از مصاحبه با مسؤول همايش خواجه نصيرالدين طوسي در همين دانشگاه پخش شد كه  سالنش تقريباً خالي بود و هیچ مشخص نبود كه چرا بايد براي چنين همايشي هزينه شود . اما سوژه شكرخندي مصاحبه ، نوع برخورد مسؤول پر روحيۀ مربوطه بود كه در نهايت قاطي كرده و به خبرنگار 30/20 تلويزيون مي گفت : چرا من را به هم مي ريزيد ؟! ....من شما را تحويل حراست دانشگاه ميدم !»

 

«معصومه پاكروان» ، موقع خواندن شعرهايش يك چند تا تپق ناقابل زد كه رضا رفيع به مجبور شد به مزاح از او بپرسد كه : «كي اين شعر را گفته؟!»

 

«سيد محمد سادات اخوي» (مسؤول خوب و با اخلاص و پركار سابق امور ادبي معاونت هنري سازمان) با حضور روي سن ، براي درخواست يك صلوات از حضار، توضيح داد: «هر اتفاقي در كشورما بيفتد ، محمد(ص) و آل طاهرين آن حضرت (عليهم السلام)  سرجايشان هستند . يك صلوات بفرستيد....» .

شما را به خدا ببينيد شرايط چطور شده كه ملت ، براي صلوات خواهي (!) از مردم هم بايد توضيح بدهند . روزگار غريبي است نازنين !....

 

چند نفر از حضار در گوشه اي از سالن زدند زير خنده. رضا رفيع گفت :« ظاهراً يك شب شعر جانبي هم آنجاست . گويا دوستان گاهي لطيفه اي ، انيميشني، چيزي از خودشان در مي كنند ! »

 

آقاي «عباس صادقي» كه روي سن فراخوانده شد ، رفيع در مورد دكوراسيون ايشان توضيح داد: « اگر آقاي زرويي نصرآباد سبيلش را زده ، ايشان حساس مي كنم كه دارد جبران مي كند ! »

صادقي در گفتن رباعيات پرمعنا و مفهوم ، با درصد بالاي غني سازي شده در طنز ، اشتهار پيدا كرده  و در همين راستا اين بيت از يكي از رباعيات ايشان جالب بود :

                   لب هاي من و تو لاله و لادن شد

                                                 از هم كه جدا كنندمان مي ميريم !

خانم ملك فرنود ، خواندن بيوگرافي ميهمان اين ماه را كه هميشه رفيع مي نويسد ، بر عهده گرفت: «او مثل تمام بزرگان ساخت ايران ،  در خانواده اي مذهبي به دنيا آمد و ديد چهار خواهر مثل شير بالاي سرش ايستاده اند . خوشبختانه اينك برادر كوچكتري نيز براي خالي كردن دقّ دلي هايش دارد ! او از طريق برنامه قند و نمك به راديو كانال زد و سر از برنامه صبح جمعه با شما در آورد . اكنون در برنامه جمعه ايراني ( كه در فرهنگسراي شفق اجرا مي شود)  فعاليت دارد و طي نظرسنجي در مورد طنزهاي راديو ، جزو پنج نفر برتر شناخته شده است. او درهيچ سالي ازدواج نكرد و از مادر پير نود ساله اش نگهداري مي كند. " دايي چپول" ، مهمترين تيپ او در تلويزيون است .»

« داوود منفرد » با حضور روي سن ، با اشاره به تصوير ثابتي از كاريكاتور يك مرد كچل كه به عنوان نمادي از شكرخند روي پرده مي اندازند ، گفت:« فكركردم  لابد عكسي از من نداريد و همين مرد كچل را به جاي من نشان مي دهيد ! » رضا رفيع جواب داد :« نه ، همه هنرمندان بالاخره يا عكسشان در مي آيد يا سي دي شان !»

داوود منفرد به ذكر خاطرات جالبي پرداخت كه اغلب نشان دهندۀ اين بود كه مردم اورا در خيابان نمي شناسند و مثلاً وقتي بليت هاي اتوبوس را به او مي دهند تا به راننده برساند يا كاغذ حاوي آدرسي به او مي دهند تا راهنمايي شان كند ، به گمان آن كه امضا مي خواهند ، بليت ها يا كاغذ را امضا مي كند !

اين مورد هم يكي از خاطرات ايشان است : « در حوادث معروف به اغتشاشات اخير (!) يك بار داشتم جايي مي رفتم كه ميان جمعيتي گير افتادم. خلاصه مردم ما را ديدند و روي دست بلند كردند و شعار دادند كه هنرمند مردمي هستيم و از اين حرفها. منتهي نمي دانم چرا مرا برعكس روي دست بلند كرده بودند! آقايي هم موقعيتي گير آورده و يه خم مرا گرفته بود. وقتي آمدم پايين به او گفتم در اين شلوغي شما نمي دانيد كجاي آدم را بگيريد ؟!»  طرف جا خورد وگفت: آقا ، به خدا من خودم يك آدم فرهنگي ام ، كتاب شعر دارم !...» و خلاصه همين قضيه باعث شد كه ما با هم دوست شديم و هنوز نيز با هم در ارتباط  هستيم... » او سپس درمقابل نگاه معني دار حضار توضيح داد : «بابا، طرف زن و بچه دارد !» و رفيع گفت:« بله ، ولي مشكل اين است كه شما زن و بچه نداري !»

 

سپس تعدادي عكس از داوود منفرد پخش شد كه در يكي از آنها فقط قسمتي از موهايش پيدا بود و خودش عقيده داشت كه اين موها مربوط به او نيست . اما عكس بعدي كه در همانجا و از زاويه اي ديگر گرفته شده بود ، ثابت كرد كه تصوير، متعلق به  خود اوست. رضا رفيع از اين كه درست حدس زده بود خشنود شد و گفت : « ديديد من سرشناسم ؟! »

 

« محسن اشتياقي » با خواندن شعري با مطلع « پارسال با هم دسته جمعي رفته بوديم امارات ! » و  «امير نيكيار»  معروف به  «آقانيكي»  با  تركيب ماهرانۀ يك گزارش فوتبال با يك برنامه آشپزي و آقاي  «حاج حسن شعباني» معرف به باني و  «جمشيد مقدم»  معروف به حامي نيز به نوبت با شعرخواني هاي خوب خود ، بخش هاي بعدي شكرخند را ترتيب دادند.

 

آقاي  «محمدرضا سهرابي نژاد» از شعراي جدي است كه مجموعه رباعيات خوبي هم دارد . او كه مرتكب شعر طنزي هم شده بود  ، به خواندن آن پرداخت ودر شعر خود ضمن طبقه بندي شعرا ،  در جاييش گفته بود :

                         شعرهاي مبال هم داريم

                                                 صنف اهل قتال هم داريم...

و خلاصه آن قدر از شاعرها بد گفت كه ما به اين نتيجه رسيديم كه در ميان آنها : «شاعر كج خيال هم داريم !... ».

 

استاد  «حسامي محولاتي» ، مرد خوش تيپ و باوقار ، حسن ختام طنزپردازها بود كه پشت تريبون به ذكر نكته اي پرداخت :" «در شكرخند زياد سخت مي گيريد و بيهوده نگران برخوردهاي حكومتي هستيد . من در دانشگاه شعري خواندم كه همه گفتند مي گيرندت! مطلعش اين بود:

                    خواب ديدم شبي همين جوري

                                                        شده ام من رئيس جمهوري !

مدتي بعد با من تماس گرفتند و گفتند كه از دفتر رياست جمهوري هستيم . من گفتم هركه مي خواهيد باشيد ، من از كسي نمي ترسم ! آنها  گفتند نه استاد ، ما مي خواهيم به ديدنتان بياييم . برايم سكه و شاهنامه و گل فرستادند . حكومت با اهل طنز برخوردي نمي كند ، به خصوص اگر طرف را بشناسند و بدانند كه مغرضانه نمي نويسد . الان جيب من پر از شعر است و با توجه به آن برخوردها مشكلي در خواندنشان نمي بينم ؛ اما شما آن قدر تأكيد مي كنيد مواظب شعرهايمان باشيم كه نمي دانم بخوانم يا نخوانم ؟! »

ايشان سپس شعري خواند كه به اين بيت ختم مي شد :

                             گفت در دادگاه ،  قاتل ِ كُرد

                                                گر نمي كشتمش، خودش مي مرد !

ايشان پس آنگاه افزود : « اين واقعيتي است كه به هر حال من ديگر چند صباحي بيشتر در ميان شما نخواهم بود. پس مهم نيست كسي بخواهد مرا بگيرد و ببرد ، يا بگيرد و نبرد !»

 

در ضمن ، در اين جلسه دو اتفاق شخصي قابل ذكر هم براي خود من افتاد :

 

1ــ  دقايقي بعد از شعرخواني من ، جواني كه ديده بودم با گوشي تلفن همراهش از من فيلم مي گيرد ، آمد و آن  را به من داد و گفت : « با شما كار دارد !» خانمي پشت خط بود كه كاشف به عمل آمد از دوستان هيجده سال قبل است ! او گفت ديروز شعرهاي كودكانه اي را كه من در همان سال ها سروده و با دستخط خودم براي او نوشته بودم ، از زير زمين آورده و با بغض دربارۀ من و شعرهايم براي خانواده اش حرف زده . از قضاي روزگار، امروز برادرش به شكرخند مي آيد و ناگهان مي بيند خانمي با همان نام و نشان دارد شعر مي خواند ... خلاصه به لطف شكرخند ،  يكي از دوستان قديمي را هم پيدا كردم !

 

2ــ از كانال دو براي مصاحبه آمده بودند . من به بهانۀ آن كه روسري به سر دارم و حجابم آن طور كه آنها مي خواهند كامل نيست ، نرفتم.  آن آقا كه گناهي هم نداشت چیزی نگفت و رفت و كمي بعدتر من ناراحت شدم كه  جواب ايشان را آن طوری دادم ، درحالي كه كار از جاي ديگر خراب است و او در آن ميانه بي تقصير . ان شاء الله كه مرا مي بخشد .

 

در پايان اين برنامۀ پر آيتم (كه يادم رفت به پخش چند انيميشن جالب هم اشاره كنم و الآن يادم آمد !) به طنزنويسان لوح تقدير و كتاب طنز و شاخه هاي گل اهدا شد و همه تا دوم مرداد ماه و شكرخند بعدي به خدا سپرده شدند . به شرطي كه خودشان هم مواظب خودشان باشند .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شكرخند بعدي :  چهل و پنجمين جلسۀ شكرخند ، طبق روال معمول شنبۀ اول هر ماه ، روز شنبه 2 مرداد ، رأس ساعت 5 در فرهنگسراي هنر (ارسباران) برگزار مي شود . اولويت با دارندگان كارت عضويت در باشگاه شكرخند است ؛ اما براي سايرين هم بالاخره يك جوري يك جايي پيدا مي شود و كسي دست خالي از اين مجلس و محفل برنمي گردد. از جمله اين كه روي پله هاي ميان رديف صندلي هاي ثابت ، صندلي سيار گذاشته مي شود و در بيرون سالن نيز در مقابل يك تلويزيون  LCDبزرگ ، صندلي هايي چيده شده است كه نشستن دارد!


 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم تیر 1389ساعت 0:26  توسط شکر خند  | 

                                                

چهل و چهارمین محفل ادبی طنز شکرخند ، با یک هفته تأخیر، روز شنبه 12 تیرماه برگزار می شود. این جلسه نیز طبق  روال معمول برنامه که شنبۀ اول هرماه است، می بایست روز شنبه 5 تیر تشکیل می شد که به خاطر تعطیلی فرهنگسرا در روز ولادت مولای عشق و عرفان و خردمندی، حضرت علی( ع) و درگیر بودن پدرها به مناسبت روز پدر، مجبور به انتقال جلسه به شنبۀ دیگر شدیم.

این جلسه مصادف با چهارمین سالگرد تأسیس شکرخند است که شامل بخش های ویژه تری خواهد بود و شرکت دوستان و علاقه مندان در این برنامه ،  باعث تشویق گردانندگان این پاتوق ادبی ــ فرهنگی است . شب شعر طنز شکرخند، چهار سال پیش با طراحی و پیگیری  این کمترین و همیاری و همراهی دوستان طنزپردازم شکل گرفت و تا کنون نیز اگر سرپا مانده است، به خاطر استمرار همین همدلی و همراهی دوستانه بوده است.

از اینرو ( یا از هر روی دیگر که حساب کنید! ) از دوستان خوبم می خواهم که با عنایت به اهمیت و حساسیت  و سختی های برگزاری این جلسات طنز ، کماکان لطف حضور خود را از این محفل دریغ مدارند و برخی حواشی جلسه را به درک والا و بزرگواری نجیبانه وادیبانۀ خود نادیده بگیرند تا همچنان شاهد رونق این کانون مردمی شعرطنز باشیم . مطمئن باشید که هیچکس بیش از خود من و شمای طنزپرداز و مخاطبان طنزدوست ، خواهان برگزاری و استمرار این برنامه نیست و به همین خاطر،  بقای این محفل جز با همت و همراهی و هشیاری من و شما ( و پرهیز از برخی سطحی نگری ها و شتاب زدگی ها و جوگیرشدن ها ) ممکن و میسور نخواهد بود .

تلاش من بر این است که جلسه را به سمتی پیش ببرم تا از عمق و اعتلای ادبی و فرهنگی بیشتری برخوردار باشد و به همین خاطر با آلوده شدن آن به برخی افراط گری های سیاسی و بی نزاکتی های اخلاقی  ــ  حتی اگر از سوی من مجری برنامه  باشد  ــ  شدیداللحن مخالفم  و می دانم که مخاطبان  فهیم و فرهیختۀ  طنز شکرخند نیز با حرفهای من موافقند . مگر آن عده ای که ممکن است با حرفهای من موافق نباشند . این دوستان استثنایی ، می توانند به شکرخند نیایند . انتخاب حق همه است .

در سالگرد شکرخند ، زدن این حرفها را کمی تا قسمتی لازم احساس کردم .  اگرچه می دانم که برای بسیاری از شکرخندیان عزیز ،  تکرار مکررات بوده ؛ آنها خود بیش از بنده از این مسائل آگاهی دارند  کارتی  شدن موقت شکرخند هم حاصل همراهی من با یک طرح آزمایشی فرهنگسرای هنر برای نظم بخشی به برگزاری برنامه  و حضور مخاطبان و علاقه مندان ثابت  و اصلی آن است که با اطمینان از نشستن بر روی صندلی در برنامه حضور یابند . برای شاعران و طنزپردازان عزیز نیز (که تماماً به خاطر لطفی که در حق من دارند ، در برنامه حضور می یابند ) صدور کارت افتخاری  شکرخند وظیفۀ فرهنگسراست که با درخواست من از دوستان برای ارسال عکس و سایر مواد لازم (!) در حال آماده شدن است . در بیرون سالن نیز صندلی و تلویزیون ال . سی. دی گذاشته می شود تا عزیزانی که نمی توانند داخل شوند ،  دست خالی خارج نشوند و لااقل در پای تلویزیون و به صورت پخش زنده شاهد اجرای برنامۀ شکرخند باشند .  به هر حال باز کاچی به از هیچی است . نیست؟!

 دوستانی که به اجرای این طرح اعتراضی دارند،اگر چه از منظری در برخی موارد ممکن است حق با آنها باشد، اما مسألۀ اصلی این است که چه طرح جایگزین بهتری دارند؟ مسأله این است. مخالفت آسانترین کار است. مثل این است که من به عنوان یک طنزپرداز اعلام کنم که دیگر نمی آیم و اصطلاحاً آبستراکسیون کنم! خب این حرف حساب ( ! )  من به چه معناست؟…. به معنای آن که محفلی ادبی را که فقط خودم می توانم دلسوز آن و ضامن سلامت و استمرارش باشم ؛ در معرض نابودی  قرار دهم .  خیال می کنید  برای این قبیل برنامه های انتقادی طنز که با خون دل خوردن امثال ما و شمای دوستدار طنز شکل می گیرد ، دایه های مهربانتر از مادر،  دل می سوزانند یا نگران برگزار نشدن آنند ؟… زهی خیال باطل !

دوستان عزیزم! ... شکرخند در غیاب نشریات طنز در این مملکت، پاتوق مغتنمی برای حضور اهل طنز و دیدار هم و شنیدار آثار تازۀ همدیگر است . و مهمتر از همه ،  اعلام حضور طنز،  به عنوان یک ژانر مهم و اثرگذار ادبی ، و نقش آفرینی طنزپردازان همیشه در صحنه که نمی گذارند روح نقد و انتقاد در جامعه کمرنگ شود . زنده بودن این قبیل محافل ، در حقیقت اعلام زنده بودن خود ماست . پس زنده باد خود ما !....

                    با دل خونین لب خندان بیاور همچو جام

                                                   نی گرت کارتی دهند، آیی چو من اندر خروش!


…..از این که کمی زیاده گویی کردم ، عذر می خواهم. هیچکس به اندازۀ خود من که این برنامه را طراحی کردم و دوستان شاعر طنزپردازهمراهم ، برای آن دل نمی سوزانند . پس حق دهید اگر در سالگرد این برنامه ،  کمی با شما دوستان ارزنده  و فرهیخته  درد دل کردم . آن هم صرفاً به خاطر احساس صمیمیتی که با شما دارم و همین هم یکی از امتیازات اصلی شکرخند به حساب می آید . یک محفل ادبی طنز حتماً باید از پشتوانۀ مسؤولان و مجریان اهل ذوق و ادب و شهره به طنزپردازی و پیشکسوتی برخوردار باشد،  و گرنه ره به جایی نمی برد ؛ مگر به بیراهه کشاندن  طنز و ارائۀ تحفه های نه طنز ! ....

پیشاپیش دست شما را در چارچوب موازین اعلام شده ، می فشارم و از دور بوسه بر رخ مهتاب می زنم !  ( حالا اگر به همین  « مهتاب » گیر ندادند که مثلاً مشار الیها کیست و با شما چه نسبتی دارد ؟! ...

حالا ببینید ! ) .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


زمان شکرخند 44: شنبه 12 تیر، ساعت 5 بعداز ظهر

مکان شکرخند: ضلع شمال غربی پل سیدخندان، خیابان جلفا، فرهنگسرای ارسباران(هنر) 

تلفن تماس با فرهنگسرا: ٢٠ــ ٢٢٨٧٢٨١٨ 



+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم تیر 1389ساعت 21:3  توسط شکر خند  | 

لبخندبا سلام ماهانه به تمام شکرخندیان عزیز؛ بدین وسیله (یا هر وسیلۀ ارتباطی سالم دیگر) به اطلاع می رساند که بیست و چهارمین شب شعر طنز شکرخند، از سوی خانۀ طنز معاونت هنری سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران برگزار می شود.

چون روز شنبه مصادف با شهادت امام صادق (ع) است، این نوبت از شکرخند، استثنائاً روز دوشنبه 6 آبان 87 تشکیل می شود. مکان ثابت آن کماکان همان فرهنگسرای هنر(ارسباران) واقع در ضلع شمال غربی پل سیدخندان، خیابان جلفا خواهد بود. مسوولان این جلسه همچنان دنبال جایی بزرگتر و گشادتر برای برپایی راحت تر و جادارتر این مراسم می گردند. فعلاً که باز کم ما و کرم شما!......ناگفته نماند که ساعت شروع برنامه تا آخر زمستان ساعت ۱۶ تا ۱۹خواهد بود. به امید دیدارقلب

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم آبان 1387ساعت 15:36  توسط شکر خند  | 

 

سلام بر دوستلن اهل طنز و شکرخند!.....عرض شود که روز سه شنبه همین هفته(30مهرماه) در فرهنگسرای هنر(ارسباران) بساط طنزی برپاست که دیدن دارد. مراسم اختتامیۀ مسابقۀ کاریکاتور معضلات شهری که از سوی خانۀ کاریکاتور برگزار می شود. اجرای این مراسم با رضا رفیع و داریوش کاردان است تا حال و هوایی شکرخندی پیدا کند.

این برنامه از ساعت 6 تا 8 بعد ازظهر با حضور طنزپردازان و کاریکاتوریست ها و انیماتورهای معروف کشور برگزار می شود و چندین انیمیشن جدید و با حال نیز در این مراسم به نمایش درخواهد آمد. آخرسر هم گویا که هدایایی مخصوص مدعوین تقدیم خواهد شد. نشد، یقۀ ما را نگیرید!گفتیم که شاید!.....

مکان و زمان: سه شنبه 30/7/78 ساعت 18 تا 20ــ فرهنگسرای هنر یا ارسباران( ضلع شمال غربی پل سیدخندان،خیابان جلفا)

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387ساعت 11:15  توسط شکر خند  |